üzgün çocuklarDeneme Edebi Metinler Hikaye Yaşanmış Hikayeler 

Bu Satırları Aileme Armağan Ediyorum

Bir sabah kuşların cıvıltısı yerine, yağmurun odamın penceresine sertçe vuruşuna uyandım. Sanki bulutlar bir şeyler anlatmak istiyordu. Acaba neydi? Düşünüp durdum, cevabı buldum, ardından gözyaşlarım dökülüverdi. Ve ağlamayı kesmek zorunda kaldım. Çünkü ne kadar kuvvetli ağlasam, yağmur pencerede ki baskısını o kadar arttırıyordu. Hatta bir ara pencerem kırılacak zannetmiştim. Sonra tekrardan düşündüm, tekrardan, yeniden, usanmadan… Sonra ne mi oldu? Bu sefer geçmişe baktım; yaptığım hatalara; yaşanmışlıklara, yaşanmamışlıklara; umutlara, umutsuzluklara; dünden önceki dünlere, dünden sonraki yarınlara… Herşeyi o kadar dikkatli düşünüyordum ki beni gören, tarihi bir vazoyu kırmış ve onu birleştirmeye çalışıyor zannederdi. Oysa ki şu an başımdaki bu bela bunun çok daha ötesindeydi. Birşey yapmam gerekiyordu, ama ne yapmalıyım? Bu sorunun cevabını saatlerce aradım. O kadar hapsoldum ki odamda, havasızlığın kokusunu duyar oldum. En sonunda buldum, ama neyi bulduğumu bilmiyordum. Belki yapmam gerekeni belki de yapmamam gerekeni. O zaman “Deneyeceğim her ikisini de” dedim kendimce. “Denemeliyim, gerekirse düşüp kalkmalıyım ama denemeliyim”. Artık duvarlar üstüme üstüme gelmiyor âdeta duvarların arasında sıkışıp kalmıştım. Öldüğümü zannetmiştim bir ara çünkü nefesim kesilmişti. Peki nasıl olur da ben hâlâ hayattaydım? Beni öldurmeyen sebep neydi? Sen sormadan söyleyeyim. “Dünlerin güzel yanı ve yarınlara beslenen umut”.

Artık son noktasına gelmişti insanlık aslında, hele ki umut. Sanki tüm insanlık yalandan gülümsüyor, yalandan doğruları söylüyordu…

Evet, sonunda karanlık odamdan çıkabildim. Şaşırtıcıdır ki sabah olmasına rağmen karanlıktı odam. Zira bugün hiçbir şey yerli yerinde değildi, herşeyin dengesi bozulmuştu. Çocuklar bağırıyor, ebeveynler dinleyici rolündeydi. Mahallenin çocukları sessizce gidiyordu okula -ne de olsa sinirlerini kusmuştu ailesine- yavaş yavaş. Acaba benim gözümde miydi bu terslikler, hayâllerde miydi, yoksa gerçekte miydi? Cevabı bulamadım, beynim hapsolmuştu bedenimde.

Bazen “Yeter artık!” diye bağırırsın, çünkü bunu yapmalısın. Daha doğrusu içinde bir his sana bunu yapman gerektiğini söyler. Hepimiz hatalar üstüne yeni hatalar eklemişizdir hatamızı düzeltmeye çalışırken. Elimize ne geçti? Aslına bakarsan çok şey. En basitinden “Yeter artık!” diye bağırabildin. Ama biz insanız, iyi olanları düşünmez, sıkıntımızı büyütmek için elimizden geleni yaparız. Oysa sıkıntın olmasa diğer insanları umursamadan avazın çıktığınca “Yeter artık!” diyebileceği mi zannediyorsun?

Sonra yanımda ablam ile bir denizin kıyısında buldum kendimi. Evet, ablama tüm hatalarımı utanmadan ve çekinmeden anlattım. Gözlerine bakamadım ama utanmadım da. Ağlamaya başladım. Beni sarmaladı ablamın kolları rüzgar eşliğinde. O an neler hissettiğimi Tanrı bile bilemezdi. Tarifsizdi bu duygunun kelimeleri. Ve sonrasında bir deniz kabuğu aldım elime ki hayatımda en fazla değer verdiğim varlıklar arasındadır deniz kabuğu. Kırıktı ve sessizce bir fısıltı ulaştırdım deniz kabuğuna. İçimde ne varsa benim için en güzel kadının yanında tüm dertlerimi anlattım. Bunun için özür dilerim ablam. Ve ardından denize bakıp “Bu deniz kabuğu benim dertlerimi alacak ve çok uzaklarda kaybolacak, dertlerim bunun içinde saklı kalacak.” dedim. Ve hiç düşünmeden fırlattım dalgaların arasına. Artık dertlerim denizdeydi. Bana inanmayacaksın belki ama yaklaşık üç ay önce gerçekleşen bu olayın ardından tekrardan iki gün önce ablamla gene bir kıyıya adım attık, deniz hâlâ dalgalıydı. O günden beri sertçe vuruyordu kıyıya dalgalar, senden de özür dilerim denizim…

Hepimiz çok hata yaptık, hiç birimizin geçmişi temiz değildir. Ama herşeye rağmen benden desteğini esirgemeyen ailem vardı. Hele ki abim, ona verdiğim onlarca zarara rağmen beni bir an dahi yalnız koymadı. Babam; gece gündüz çalıştı, uykusuz kaldı ama bana vakit ayırdı. Anam; onca kötü anılarımıza rağmen sevgisini her daim hissettirdi. Ablam; zaten anlattım. Eniştem; o ise aynı kandan olmamamıza rağmen müthiş bir destek verdi…

Aslına bakarsanız hiç birimiz masum değiliz. Kendimizde saklı, kimsenin bilmediği onlarca şey yaptık.

Ailem vazgeçilmezim, umudum, gülüşlerim ve tam anlamı ile hayatım. Yaptığım onlarca hata için, bildiğiniz ya da bilmediğiniz farketmeksizin, beni affedin. İyi ki Tanrı size emanet etti beni. Yoksa kim bilir şu an hangi sokakta hangi pisliklerle büyüyor olurdum…

Hepimiz çoğu zaman ailemizi başkaları için terk ettik, bunu yapmayın…

Şimdi otur ve düşün güzel insan. Bugün ailen için ne yaptın? Birşey yapmadıysan geç değil, hemen başla.

Tüm gülüşlerimi size borçluyum güzel insanlar. Ne olur Tanrı sizi almasın yanına. Siz olmadan ben olamam. Sizleri dizelerimde barındırdığım tüm sevgi sözcüklerinden daha fazla seviyorum…

*******************

Ali Karasürmeli

BİR DELİ ŞAİR

Burayıda Beğenebilirsiniz

12 Düşünceler “Bu Satırları Aileme Armağan Ediyorum”

  1. Berfin

    Hatalar insanların ders alması içindir.siirler ve yazılar duyguları anlatmak için.sen ki bunu muhteşem bir şekilde dile getirensin.söze gerek yok iyi ki sensin ❤️

    1. Aşk DurağıAşk Durağı

      Değerli yorumunuz için teşekkür ederiz.

  2. Asil

    Yazılan her satırın yaşanmışlığı vardır muhakkak. Hayatın yönünü belirleyici nitelikte olan bir çok etken vardır. Bu etkenler arasında en tesirli olanları vardır.

    Örnek bir tanesi , Acı çekersin çektiğin acı seni ilgilendirir sanırsın yanılırsın seni gerçekten seven insanlar yanındadır birlikte yaşarlar acını,hüznünü…
    Yaşanılan olumsuzluklar,acılar,öfkeler vb. doğru yönetildiği takdirde hayatınızın akışına yön verebilirsiniz. Siz yeterki iyi insan olmaktan vazgeçmeyin.
    Dünyadaki sayılı iyi insanlarından olan kişiye 🙂 Tebrik Ederim.

    1. Aşk DurağıAşk Durağı

      Değerli yorumunuz için teşekkür ederiz.

  3. yusuf

    merhaba canim, ben senin amcanim 🙂
    nice guzel yazilara…

    1. Aşk DurağıAşk Durağı

      Değerli yorumunuz için teşekkür ederiz.

  4. ferhat

    kendimi buldum güzel paylaşım

    1. Ali KarasürmeliAli Karasürmeli

      Kendinizi bulmanıza şahsım adına çok mutlu oldum efendim.Teşekkür ederim:)

  5. Azad

    Canım ailem iyiki varsınız.Lütfen herkes ailesinin değerini bilsin.

    1. Ali KarasürmeliAli Karasürmeli

      Bu konuda oldukça haklısınız efendim. Onlar ki bizi bugünlere getirendir. Ailesiz yeşeren tüm canlara selam olsun:)

  6. sinan

    muhteşem bir şekilde yazıya dökmüşsünüz. tebrik ediyorum

    1. Ali KarasürmeliAli Karasürmeli

      Elimden geldiğince yazıya dökmeye çalıştım efendim. Teşekkür ederim:)

Yorum Yap