Edebi Metinler Yaşanmış Hikayeler 

Yalnızlığın Yok Sen Varsın

Sana bir itirafta bulunmalıyım. Çok yalnızsın, bu yüzden artık sana şiirler yazmayacak ya da o çok şatafatlı kağıtları ulaştırmayacağım. Yalnız kalmayı sen tercih ettin.Biliyorum dolduramadı seni ağacın hışırtısı ya da köpeğin havlama sesi… Öylece durdun kaldın, duramadın…Bazen yalnızlıktan kastetmek istediğin neydi biliyor musun? Etkilendiğin kişinin yanında olmayışıydı,aileni görmedin;bazen o içinde bulunduğun duygularının ise ailenin sana düşman olduğunu hissettirmesiydi; belki ailen yoktu,sokaklar evin olmuştu. Sana bir şey söyleyeyim mi? Yanlızlık öldürücüdür, ama sen yaparsın bunu… Sokak kapını açmıştı sana, yaşayabilmen dahi bir mucizeydi. Ama sen şunu söyledin “Yaşıyorken,yaşamıyor gibiyim”. Evet, haklısın. Sen zaten yaşamıyorsun, o zaman soluk almanın faydası yok, hadi eline bir silah al ve mermisini kafatasının içine gönder. Yapamıyorsun, çünkü geride bırakacağın yıldızlar var… Haklısın! Sevgilin terk etti,ama sen hiç çocukken savaşta öldün mü? Şimdi şu yalnızlık duygularını kenera bırak ve dünyanın değişmesi için saçlarını yol. İşte o zaman anlayacaksın yalnız olmadığı. Ha unutmadan, şizofreni olan insanları bilir misin? Onlarda bir onlar var…

Burada bana düşman olacağın bir yazı aldım kaleme belki de;yalnız değilim,düşmanım oldun…

Burayıda Beğenebilirsiniz

Yorum Yap

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.