Şiir 

MAKBERDEN MEKTUP

Onca insan,

Biri bir anadan, diğeri bir anadan.

Savaşırken daha erken ölmek için,

Unuturlar zaten ölecek olduklarını.

 

Birkaç metre beyaz bezin,

Başına gelirken son şıklık

Bir tutam pamukla tamamlanır,

En nihai işlem dünyalık.

 

Makam arabası tamamlanır salla.

Ne de olsa ölmüş, salla babam salla.

Badem gözlerden süzülen, şehla bakışla,

Son tekbir tekrarlanır itinayla.

 

Toprak ayağının altındayken,

‘’Mesken de mesken’’ diye tapınan insan.

Bir köşeye sıkıştırılır, sırtında tahtayla

Örterler son yorganını dostlar, ‘’bitse de gitsek’’ duasıyla.

 

Kalır fani, iki günah, bir sevabıyla.

Her nevi canlı üşüşür ayrışan vücuda.

Bir yandan bir yılan ısırır etini,

Diğer yandan cenneti arar gözleri.

 

‘’Kaf dağı kapısı kadar varım!’’ derken,

Ene’l  Hakk girdabına sürüklenen insan.

Makberi yok sayarak yaşarken,

Şimdi kıvran, durmadan ha durmadan.

 

Memati bakışların yalım hırçınlığı,

Umrumda değil dinlerin varlığı.

Yasaklanmışken şaire şiirinin ifşası,

Reddiyelerim alem-i asrın ifası.

 

Ve…

 

En taze dilberi verin, un ufak edeyim.

En kudretli civanı verin, eritip mum edeyim.

Yerin üstünün değil, haşa, altının efendisiyim.

Nefesim Şafii’nin nefesidir,

Marazı, belayı ben neyleyim.

Burayıda Beğenebilirsiniz

2 Düşünceler “MAKBERDEN MEKTUP”

  1. Zülküf Özçepik

    Abdullah Hocam yine kaleminle zümrüt gibi kelimeler dizmişsin.Yüreğine diline emegine saglik

    1. Abdullah Tekin

      Çok teşekkür ederim hocam. Saolun…. 😊

Yorum Yap

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.